Avni Baba

YALNIZLIK – MUTLULUK – UYUM

Avni Babacım yalnız ve mutsuzum. Hayatı çekemez oldum…
Diyen Kızıma…

Milyarlarca düşünce üretebilecek beyne sahip olan insan yaşamında tek başına da olsa, kendisiyle
tam bir uyum sağlayabilir mi?
Ulaşamadığı içtepilerinin istenç değerleri “azlık, çokluk, yokluk, vs”, mutsuzluk nedeni olamaz mı?
Yalnız olmayan insan mutsuz olmuyor mu?
Yalnızlık uyumsuzluk mu, yenilgi mi?
Yalnızlık insanı mutlu mu, mutsuz mu eder?
İnsan neden yalnızım der ve mutsuz yaşar?
Düşünüyorum…

Antik çağda yalnız, “kendi kendine yeten” anlayışını içeriyor. 14.Yüzyılda, yalnızlığın erdemiyle
iç – dış çatışmalardan kurtulmak ve bağımsız olmakla mutluluk sağlanabilir, diyenler oluyor.
Yalnızlık, Rönesans’dan sonra kişinin kendine özgü duygu ve düşüncelerle kendince bir yaşam
biçimi olmalı düşüncesiyle etkinlik kazandığı literatür de belirtiliyor.

Mutluluk: Erdemlik ve bilgelik ile kazanılan ruhsal rahatlık olarak tanımlanıyor.
Bireysel mutsuzluğun toplum içersinde arttığını, mutluluğun bireysellik ile olamayacağı
düşüncesi ile:
Mutlu toplumda mutlu insan olur. İnsanın insanı sevmesiyle mümkündür
deniyor.
Ve
Duygu, akıl, bilgi, sevgi, beraberlik olan sağduyulu insanların oluşturduğu bir toplumda
insan mutlu olabiliyor.

Özne ve nesnelerin birlikteliğinde sağlanacak düzen, ahenk ve bu ahengi başarmak olarak
tanımlanabilen uyum, yaşamın devamlılığında aranılan, istenilen huzur için önemli.

Düşünceler, duygular, davranışlar, istekler, inançlar, uygulamalarla zaman ve mekân içersinde
yaşayan insan uyumlu da olsa, etki ve tepkilerle biriken negatif ruh hali içinde olduğunda
“sevgilisi, arkadaşı, dostu, kendini bağımlı, yakın hissettiği” özne ya da nesneye uyum sağlamakta
zorlanıyor. Sorunlar ve sıkıntılar yaşıyor.
Birey özellikle gençlik yıllarında, yaşam süreçlerinde çevresindekilerin kendisini anlamadıkları
düşüncesiyle yalnızlığından şikâyet eder oluyor. Zaman ilerledikçe gerçekleştiremediği isteklere
erişilmezlikler uzadıkça, biriken negatiflik uyumsuzluğun artma nedeni oluyor.
Yalnızım, mutsuzum diyebiliyor.

Doğadaki canlıların varlıklarını sürdüren düzen ve ahengin devamlığı gören ve düşünen birey,
ancak kendisiyle ve çevresiyle olan uyum ile yalnızlıktan kurtulacağını ve mutlu ederek mutlu
olunduğunu ya unutuyor ya da bilemiyor diye düşünüyorum.

İnsan,
Düşüncelerini değiştirmedikçe, tutsağı olduğu huylarından vazgeçmedikçe,
kendini yenilemedikçe
;
Hayata uyum sağlamayı başarana kadar yalnız…
İstediklerine sahip olana kadar mutsuz…
Sahip olunca mutluluk sansıyla…
Mutluluğun içinde olduğunu bilince mutlu…
Yaşıyor.

Sevgiler,
Avni Baba

FacebookTwitterGoogle+Paylaş

Yorum Yap





Not: Yorumunuz yönetici tarafından onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.