Avni Baba

NEDEN BÖYLE OLDUK?

Neden her şeye, herkese, kendimize bile yabancıyız?
Neden uzağız bilgiye, sevgiye, birliğe, barışa?
Neden geçinemiyoruz insan kardeşlerimizle?
Neden hırslıyız, korkuluyuz, ihtiraslıyız? Neden egoistiz?
Neden kendimizden başkasını düşünmüyoruz?
Ben ve diğerleri diye ikiye ayırıyoruz. Neden birbirimize gülen gözler ile bakmıyoruz korkmadan sevgi ile?
İşte bütün bu nedenleri içimizde bulmaya, anlamaya, çözmeye ne dersiniz?

Neden yaşadığımızı anlayabilirsek, bunlar gibi anlamamız gereken bir sürü soru var.
Fakat cevabı bulmaktan önce yapılacak olan soruyu anlamak olmalı.
Önce kendime, ben neden böyleyim diye sormalıyım.
Daha iyi, daha mükemmel olamaz mıyım?
Gerçekten sevemez miyim?
Hayatı öğrenemez, keşfedemez miyim?
Dün böyle idim, bugün böyle olduğumu anlamaya başladım, yarın böyle olmayacağım, yarın benim için her şey.
Tüm umutlar yarında…
Sevgi, iyilik, doğruluk yarında, çalışmak, bilgi yarında…
Neden demiyor, diyemiyoruz?

Önemli olan şunun kim, bunun ne olduğu değil, bizlerin kendimizi tanıması. Bizi bu hale, bu yola nelerin
getirdiğini doğru ve tarafsız idrak etmemiz ve daha olumluya yönelmemiz.
Bunun için de sürekli olarak kendimizi gözlemlememiz gerekiyor.
Bu bitmeyen iç gözlem için de ‘hassas, uyanık’ bir zihin ve ‘hassas, duyarlı’ bir kalp gerekiyor.
Doğada hareket sonsuz, güneş her sabah yeniden doğuyorsa keşke bizler de her sabah taze bir zihin ve sevgi dolu
bir kalp ile doğsak da şu içinde bulunduğumuz kısır döngüden kurtulsak.
Her geçen gün durmadan öğrensek… Özgür olsak… Hayatı keşfetsek.

Her şey SEVGİ ile başlıyor. Sevmek isteyen, özgür olmak isteyen, hizmet etmek isteyen, birlik içinde yaşamak,
paylaşmak isteyen herkese SEVGİ – IŞIK – GÜÇ diliyorum.

E. Murad Ballıbaba “1955 – 1980”
1978

FacebookTwitterGoogle+Paylaş

Yorum Yap





Not: Yorumunuz yönetici tarafından onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.